f4755890

Het zal je werk maar zijn...

Thu, 29 Nov 2018 18:03:46 GMT

Over kapotte nagels, liefde en waardering

Een tijdje terug gaf ik een workshop “zittende Godin maken”. De meest prachtige, ontroerende, en ook intieme beeltenissen rezen op uit de kleurrijke en zachte wol. Wat een mooi proces is het toch om via je handen een innerlijke wereld naar buiten te mogen brengen. Tijdens die workshop verzuchtte een vrouw: “het zal je werk maar zijn…”. En dat bedoelde ze positief.
Ik sputterde wat, variërend van “ook ik moet vuilnisbakken buiten zetten”, “kapotte nagels” en “wisselend en onzeker inkomen”. Al pratende kwam ik erachter dat mijn gesputter voortkwam uit het gevoel van kwetsbaarheid op het gebied van waardering.

Het voelde altijd wat bloot en (dus) kwetsbaar om met mijn werk naar buiten te komen. Want als mijn werk hangt/ligt/staat is er een podium voor de toeschouwer om er iets van te vinden. Als ik iets maak, of het nou voor mezelf is of in opdracht, ik laat altijd iets van mijn binnenwereld zien en er wordt dus letterlijk een stukje liefde en bezieling van mij zichtbaar.
Ik ben tegenwoordig meer en meer blij met mijzelf in mijn wereld, dus als een ander mijn werk niet mooi vind, vind ik dat niet meer erg, dat is dan wat er is. Tot voor kort liet ik me echter regelmatig nog wél raken zodra het over het bijbehorende prijskaartje ging. Ik kwam dan in een mistig gebied als mensen mijn werk te duur vonden en/of vervolgens ook over die prijs wilden onderhandelen.

Een juiste prijs vinden voor mijn werk is overigens een complex gebeuren. De materialen en de werkuren zijn makkelijk te berekenen, maar de variabele tijd die nodig is voor inspiratie, voor verbetering van techniek en vaardigheden, voor ruimte die nodig is om de juiste materialen te vinden, is vaak maar moeilijk in geld of waarde uit te drukken, laat staan helemaal te begrijpen door een buitenstaander.
En naast al die variabelen, is er nog de factor liefde die ik erin stop, mijn hele ziel en zaligheid, en ja hier wringt het, want hoe kan je dat dan in waarde uitdrukken?
Je snapt misschien al hoe het op de loer kan liggen mijzelf ondergewaardeerd te voelen als een ander mijn werk te prijzig vind en (zelfs) gaat afdingen? Vraag aan mezelf is dan: hoe diep laat ik mij raken? En hoe hier mee om te gaan?

De ontwikkeling die momenteel in mijn leven gaande is, is dat ik mijn werk meer en meer als een product beschouw (een schilderij, sieraad, juweel, kabouter….). Met ‘als kers op de taart’, een wonderlijke bonus, naast een prijs die klopt ook de (niet meetbare) liefde die er inzit, want die krijg je er gewoon zo maar bij.

En hoe zit het dan met het eventuele afdingen? Dat komt natuurlijk nog wel eens voor, maar ik kan dat nu zoveel makkelijker pareren met: dingt uw werkgever ook wel eens af op uw uurloon? Zo wordt het proces neutraler en mijn expressie vrijer en krachtiger. Fijn!

Werk of Hobby?

Fri, 21 Sep 2018 19:51:59 GMT

Voorzie ik in een maatschappelijke behoefte?

Ik kreeg de vraag of ik een interview wilde geven voor het blad "Regiojournaal". Een gratis magazine wat bij de AH ligt in mijn regio (Breda Oosterhout en Etten-Leur). Ik dacht dat het interview ging over passie in mijn werk, maar ik kreeg ook de vraag of ik nog "andere" hobby's heb.
Ik merkte in mezelf dat ik wel héél erg duidelijk wilde maken dat edelsmeden mijn werk is, mijn beroep dus, en niet mijn hobby, en ook dat het maken van natuurtafereeltjes uit vilt wel als hobby begonnen is, maar inmiddels ook gewoon werk is geworden.

Ja.... wat is dat verschil dan tussen werk en hobby? In het maatschappij-leerboek van mijn zoon staat dat arbeid (werken) iedere menselijke bezigheid is waar je een product of dienst levert voor een maatschappelijke behoefte. Hobby doe je enkel voor je plezier en ontspanning. Volgens dat boek dus.

Mijn partner doet veel vrijwilligerswerk en hij voorziet dus écht in een maatschappelijke behoefte. Vind ik dus.
Op zo'n moment, dus als ik ga vergelijken, kan ik mijn eigen kaboutertjes en gouden ringen maar moeilijk waarderen.
Hier ligt wel een pijnpunt. En snap ik dat ik niet wil dat mijn werk als hobby gezien wordt.
Waarom? Ik wil simpelweg graag als volwaardig mens gezien worden, die ook haar steentje bijdraagt aan het welzijn van anderen én aan de gevulde boodschappentas voor mijn gezin. En hier schuurt dat, want die boodschappentas kan ik dus niet altijd vullen en als ik geen opdrachten heb, tja voor wie "werk" ik dan?

Maar als het nou allemaal eens niet uitmaakt? Dan maak ik dingen waar ik blij van word en anderen vroeger of later ook.
En voorzie ik in een maatschappelijke behoefte. Want mijn werk, mijn producten en diensten raken mensen altijd op een diepere laag, en laten mensen voelen dat ze er toe doen en dat er van ze gehouden wordt.
Zo simpel is dat.

Veranderingen

Sat, 11 Aug 2018 13:58:33 GMT

Niets zo veranderlijk als het weer....

Niets zo veranderlijk als het weer. Toen ik in 2006 mijn jongste naar school ging en ik in de oude fietsenschuur startte met mijn atelier heb ik Maarten van Loon van Ixelink Web Design ( ixelink.nl ) gevraagd om een site voor mij te maken.
Dit naar opperste tevredenheid.
Jaren later werd de site zo aangepast ik zelf foto's en teksten kon uploaden. Dat heb ik enige tijd gedaan en alhoewel de instructies duidelijk waren, was ik er toch niet handig genoeg in. (de site was in Joomla gebouwd overigens).
Al hoefde ik hier geen HTML voor te kennen, het zelf aanpassen werd een obstakel.
Daarbij ben ik zo'n eigenheimer dat ik steeds van alles anders wil, dus uitbesteden is geen optie.

Via Mijn Domein (die mijn webhosting al die jaren verzorgde) heb ik nu het programma Websitemaker aangeschaft.
Heel wat uurtjes puzzelen en spelen, en voorlopig is dit het resultaat. Er moet nog wel van alles voor gebeuren overigens. SEO's en Alt-tags en allerlei onderschriften moeten nog verfijnd of bijgevoegd worden.
Niets zo veranderlijk als het weer, of de mens....

Liefs !